در جستجوی حقیقتی برای ادامه

بعد از آنکه روزی آخرین نفس‌هایم را شمردم، بسیار دوست دارم بدانم زندگی فعلی جز یک خواب ملال‌آور طولانی که اتفاقا بسیار هم سریع گذشت نبود. تمام عمر به امید رسیدن به اهدافی گذشت که قطعا نمیشد به همه آنها رسید. که اگر آن امیدها و میل به جاودانگی نبود، به ندرت نسل بشر ادامه پیدا میکرد چرا که دیگر کارگری نمیماند که مطامع اربابان و صاحبان قدرت را به جای آورد و فریفته امیدهایی باشد که به نسیه به ایشان فروخته میشود و آن اربابان برای ادامه حیات خود بایستی دست به کار میشدند و از بزرگترین لذتشان که قدرت است(حتی بالاتر از پول) دست میکشیدند.

این روزها حس روزمرگی دیوانه ام میکند. دچار کرختی گسترده ای شده ام و سعی میکنم هنوز امیدها را برای خودم زنده نگه دارم. بیشتر مواردی که در جوانی برایم لذت بخش بوده اند رنگ باخته اند و شاید آن موارد اندکی هم که مانده بیشتر ریشه در عقده های پیشین داشته باشد تا لذایذ ماندگار.