دشمنی به نام پیری

پیری را گاه می‌ستایند شاید چون همه اسیری در چنگال بیرحم او هستند. شاید تجربه و نگاه ژرف را از مزایای آن میدانند. هرگاه یک بیماری، زمان پیری مستولی شود، آن را به قضا، قدرت ماورایی، روزگار، زمان و... نسبت میدهند و کمتر کسی زبان به دشنام پیری میگشاید. به نظر هیچ ارزشی در فرسایش و از کار افتادن جوارح وجود ندارد. قلم صُنع میتوانست طرح بهتری بیافریند و لزومی در طی این مسیر پر از درد وجود نداشته باشد. از طرفی عدالت هم رنگ باخته چرا که هرکس چرک کف دست بیشتری دارد، در مواجهه با بلاها مقاومتر، دارای روحیه بهتر در رسیدن به آرزوها و دارای عواقب عمر و بیماری کمتری‌ست تا آن کسی که این چرک را ندارد و بلا پشت بلا بر او نازل میشود و لابد اعتقادش به یک نیروی ماورایی کمتر بوده یا قصوری نابخشودنی داشته که مستحق این شرایط بوده است.