نویسنده: هادیتک - شنبه بیست و هفتم خرداد ۱۳۹۶ یک روز دیگر از زندگی هم گذشت و من هنوز موفّق به کشف فرمولی برای ادامۀ پرشور زندگی نشدهام. سستی و خستگی مفرط بر من مستولی گشته و بیهوده روزگار میگذرانم. شاید اگر مثل بسیاری خود را با فریبهای روانشناسانه یا عقاید مذهبی آرام کنم، بتوانم تغییرات بزرگی در روز...

با گذر سن، دایرۀ بیانم کاهش یافته و آدم دیگر آن زیبانویس دوران نوجوانی و اوان جوانی نیست حتّی گاه فکر میکنم دایرۀ لغاتم کاهش یافته یا دچار فراموشی یا اضمحلال هنری شدهام. شاید هم وقوف بر شرایط که در طول زمان بیشتر میشود، سگ دو زدن برای لقمهای نان که حوصله را نابود میکند و یا ناامیدی از بهبود شرایط هم...

نویسنده: هادیتک - چهارشنبه بیست و پنجم مرداد ۱۳۹۶ هر انسانی در زندان مشخّصی بزرگ میشود که قواعد خانواده اوّلین میلههای آن هستند. بعد مدرسه، بعد شهر، بعد کشور و در نهایت دنیا چارچوبهایی دارد که یک آدم ناخواسته یاد میگیرد آنها را رعایت کند. تمام این قواعد هرچند به نظر متفاوت و یا متضاد باشند ولی در مس...

علیرغم آنکه همیشه خود را حداقل جزو نیمۀ بالای جامعه از نظر رفتار و اخلاق میدانم امّا وقتی نیک مینگرم دریائی از بغضها، عقدهها، نفرتها، کینهها، آمال بیهوده، رویاهای ناپیدا و هزاران رذیلۀ دیگر در درون پیدا میکنم که هرکدام سدّی برای فرح ذاتی و حرکت رو به جلوی من است گویی قطار تعالی من مدّتهاست در میانۀ ...

منتظر یک تحوّل عظیم در زندگی هستم. هر روز که میگذرد بیش از پیش از زندگی خسته و از تحمّل شرایط عذاب میکشم. تحوّلات اطرافم از رفتن دوستانی که دور هم بودیم تا حسّ بسیار قدرتمند غربت در وطن، شرایط را سختتر کرده است. غربت در وطن واژۀ بشدّت پرمعنایی برایم میباشد بقول سایه:...چه غریبانه تو با یاد وطن مینال...

نویسنده: هادیتک - پنجشنبه چهاردهم بهمن ۱۳۹۵ مورچۀ شمارۀ 5 به مورچۀ شمارۀ 22 در حالیکه هر دو باهم مثل روال همیشه در حال حمل آذوقه بودند گفت: «مورچۀ 22 من و تو از قدیمیترین کارگرهای این لانه هستیم و در سختترین شرایط برای ملکه و بزرگان لانه زحمت کشیدهایم ولی چرا همیشه سهم ما کمتر از بقیّه بالاردههایمان...

لعنت به پول... لعنت به فقر... لعنت به تبعیض... بعضی آدمها روزهایی دارند که نه میخواهند کسی را ببینند و نه روی کسی به زور لبخند بزنند. اینها نیاز به خلوت دارند. مجبور میشوند بخاطر یک تکّه نان بیوقفه زیر بار دستورات خرد شوند و درون پر از اندوه خود را مقابل سنگ عظیم حوادث بشکنند حال آنکه اگر محتاج نان ...

در رویاهایم مشاهده میکنم که خودخواهی خاصّی در درونم موج میزند. آنگونه که بهترینها را برای خود بخواهم و سایرین را در تصاحب آنها جسور و گستاخ تلقّی کنم. در دنیایی که خود در رأس همه چیز هستم و خدایی میکنم. شاید همه در درون خود چنین فضایی را متصوّر باشند و این حسّ جدیدی نباشد. شاید همین افکار است که گاه...

نویسنده: هادیتک - شنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۹۶ از پیری بیشتر از مرگ میترسم. پیری اجبار زمان است و خواه ناخواه عوارض خود را تحمیل خواهد کرد لکن میترسم افزایش سن، شور و شوق و انگیزه و انرژی و یادگیریام را تحتالشّعاع خود قرار دهد. پیری دوران سکون است، دوران احتیاط و محافظهکاری، دوران یخبندان و انتظار ب...

نویسنده: هادیتک - یکشنبه هفدهم اردیبهشت ۱۳۹۶ چه ظلم بزرگی در حقّ من روا داشتهاند. هرگز گمان نمیکردم با وجود آنچه در خود دارم، دریافتیام در این مملکت کف قانون کاری باشد که آقایان تصویب کردهاند حال آنکه حداقل لیاقت خود را در منصبی با سه برابر این میزان میدانم. همیشه گمان میکردم کسی پیدا میشود که به تک...

برای توقّف فرسودگی خود نیاز به استراحتی بزرگ دارم. استراحتی در کمال آرامش و به دور از هیاهوی روزمرّگی. برای شروعی دوباره تا با امید بیشتری دردهای اطرافم را تحمّل کنم. دردهایی که در کمال نابرابری بر اقشار زحمتکش تحمیل میشود. بیخود نیست که همه رغبت دارند کارمند دولت و وابسته به حقوق دولت باشند چون نه ...

دردهایی هست که یک عمر آدم را از درون تجزیه میکنند که نه علاجی در زندگی برایشان وجود دارد و نه جرئت بیانشان. نه اینکه خیلی رازآلود یا پیچیده باشند بلکه نوعی ترس مانع ابرازشان میشود. و این ترس نیز ماورایی نیست، ترس از همین دوپاهای اطرافمان است. ترس از اینکه مبادا اوضاع سستی که به زور روی هم بند شده و ...

یک چیزهایی خوب است و یک چیزهایی نه. آن چیزهای خیلی خوب برای بیشتر آدمها خوب است و حکم به خوب بودنشان میدهند و آن چیزهای خیلی بد در نظر بیشتر آدمها بد هستند. روشهای مختلفی برای یک شکل کردن نظرها و تفاوت آرا ابداع شد. از دموکراسی گرفته تا قانون و رهبریت و... . مشکل از آن جایی شروع شد که عدّهای خواستند...

گاه مینشینیم و از رنجهای رفته سخن میگوییم. گاه به عمق دردها میرویم بلکه از آنجا منفذی برای تسکین پیدا کردیم. گاه با عصبانیّت خاصّی بر سر آنها که باید فریاد میزدیم و نزدیم سر هم داد میزنیم و تلاطم است که همچون برادههای یک آهن از زیر شکنجههای قلب سخت شدۀ خویش جمع میکنم. جالب آنجاست که بارها بیآنکه خود...

سالها فلسفه بافتم و به ریز و درشت مسائل ورود پیدا کردم. چه شبها و روزها که در اندیشۀ موضوعی که مثل خوره به جانم افتاده بود سپری شد. یاد حرف سقراط میافتم که گفته بود: «ازدواج کنید، اگر زن خوبی نصیبتان شد خوشبخت میشوید اگرنه مانند من فیلسوف خواهید شد.» تمام روزها و شبهای ملالآوری که گذراندم همگی پر از...

احوالاتی وجود دارند که هیچ کلمهای بار سنگین آنها را بر دوش نمیکشد به ناچار باید هزار بار بنویسی و پاک کنی و در آخر هیچ چیزی برای گفتن نداشته باشی. شاید در نیمهشبی تاریک که با نور مهتاب جان گرفته تنها در آغوش شخصی خاص بتوان این دردها را القا کرد و فهماند بیآنکه هیچ لبی برای بردگی کلمات، تکان خورده با...

امشب از آن شبهاییست که هیچ میلی برای نوشتن ندارم و تنها چون برخلاف عادت روزانۀ گذشته پس از مدّتها پشت سیستم نشستهام چند کلمهای به زبالۀ جملات بشر اضافه میکنم. هنجارشکنی همیشه بد نیست هرچند رفتار تو خلاف عقاید چندین هزارسالۀ دوپاها باشد و بخاطر حرفت تو را سرزنش یا مجازات کنند. حتّی ممکن است ترس و نگر...

لیاقت و دارایی یکی از بیتناسبترین رابطهها در دنیا هستند. چه تلاشهای بسیاری برای یک لقمه نان که بیمزد میمانند و چه مغزهای بیکفایت و دستانی نرمتر از دست زنان که برای ولخرجی آنچه بیزحمت نصیبشان شده سردرگم هستند و من امشب نیز به این نکته فکر میکنم که هیچ رحمی در جهان وجود ندارد و دوپاها هرگز حاضر نمیشون...